Nja, ikkje akkurat. Mange som blandar moderne og modernistisk. Modernismen var eigentleg ei rørsle arkitektar med hjartet på rette staden og ønskje om betre folkehelse. Dei ville designa ut frå behov, ikkje ut frå eit formspråk dei meinte var oppbrukt, altså jugend eller nyklassisisme eller noko. Men etter kvart har det glatte og firkanta blitt eit formspråk i seg sjølv – og ein billeg snarveg. Problemet er Temu-arkitekturen, alt det billege rasket som blir smekt opp utan å gi noko tilbake til byen. Fleire moderne bygg er jævlige, ja, fordi det er lettare byggja stygt enn nokon gong.

Eit nyrikt opplegg som skal demonstrera økonomisk makt, men det er rart kva ein kan bli vand med etter nokre år. Det er litt dumt med pålandsvinden som blir forsterka mellom blokkene, slik at du får litt østblokk-kjensle. Men det tar seg opp.

Ordet stygt rommar mykje meir enn sakn etter pynt. Vurderingane me gjer av stadene våre, er ikkje berre basert på smak. Det handlar om kva verdiar arkitekturen og byen uttrykkjer. Som Emily in Paris eller Walter White i Albuquerque, speglar me oss i omgjevnadene. Og då kan dei ikkje vera så rævva.

Dei gjer det, men i plan- og bygningslova er dei eigentleg berre pålagt å varsla i regionale og lokale aviser, samt i brev til interessentar, altså dei som eig tilgrensande. Folk med juridisk eigarskap får beskjed, medan alle oss som har eit følt eigarskap til byen, ser det på glansa arkitektteikningar i ein eventuell reportasje, eller når fasaden ser oss rett i fjeset.

Jo, nokon gjer det. Inniblant er det nokon som får til fine, hyggjelege område. Det er ikkje berre fordi dei har spandert pynt som Arkitekturopprøret lengtar etter. Men det krev funksjonar og plassering som skapar byliv, og det gjer ikkje pynt og fine fasadar åleine.